گورکن دیوانه

تعهد یا انسان متعهد؟

goorkan-e-divane — Tue, 10 Nov 2009 19:28:30 GMT

سارایوو ... بین سالهای نود و سه تا نود و شش.

مرگ جنگ خونریزی و خشونت.

ویرجینیا وولف بارها جنگ را محکوم نمود به طور مثال زمانی که حکومت فاشیستی اسپانیا شروع به قتل های بیشمار کرده بود... یکی از پر و پا قرص ترین این طرفداران سوزان سونتاگ بود. وی نه تنها با جنگ که با انواع و اقسام پدیده های مدرنیته سر جنگ داشت.

سارایوو مرگ جنگ و خشونت در بین سالهای نود و سه تا نود و شش... محاصره!

سوزان سونتاگ در این میان به دنبال چه تجربه ای بود؟ چرا باید در چنین شرایطی در انتظار گودو را اجرا کرد؟

تنها به خاطر مخالفت با جنگ؟

به خاطر تعهد یا به خاطر انسان متعهد؟

سونتاگ جنگ همیشه وجود داشته... نه تو و نه ویرجینیای عزیزت نمیتوانید منکر جنگجو بودنتان شوید... تو همان زمان که به تعهد در قبال سارایوو و صربستان در انتظار گودو اجرا می کردی و ولف همان زمان که به سنگهای ته جیبش متعهد تر از همه عقایدش شد

شما هر دو همیشه در حال جنگ بودید.

...!

زندگی با اعمال شاقه

goorkan-e-divane — Fri, 30 Oct 2009 18:46:18 GMT

دیشب را خانه دوستی به سر کردم. میدانستم که صبح هشت هشت هشتاد و هشت با دوستانی قدیمی قرار دارم قراری که هشت سال پیش گذاشته شد. خواستم برگردم خانه که صبح بیدار بشوم و بروم.

تنها نشسته بودم و فکر می کردم آنقدر افسرده ام که پایبند بودن به چنین قراری برایم احمقانه می نماید گو اینکه از آن ۵ نفر تنها ۱ نفرشان را این روزها می بینم که همان هم از سرم زیادی است.

بروم ببینمشان که چه؟ بگویم چه؟ بگویند چه؟ از گذشته؟ خاطرات؟ به اندازه کافی افسرده کننده نیست؟ به اندازه این همه سال در آنها غلت نخورده ایم؟ دیگر واگو کردن ندارد که این یادهای خاکستری. دارد؟ دیگر از چه بگوئیم؟ از حال؟ تو چه می کنی؟ من؟ هستم... زنده ام و نفس می کشم و این سخت ترین کار در حال حاضر برای من است... می خندید؟ اگر راست می گوئید شما خودتان چه گهی می خورید که اینقدر کار من برایتان خنده دار است؟ ما؟ من اول می گویم!: فلان اداره. فلان قدر حقوق فلان ازدواج. حالا نوبت من است: من هم در فلان یکی اداره و فلان قدر حقوق فلان دختر را هم دوست دارم که فلان است. من هم در فلان مغازه ام فلان قدرکی می آید و ناراضی نیستیم... زن که ندارم دوست دخترکی هم هست.

همین؟ شما روی هم همه همین کارها را می کنید و فکر میکنید کاری میکنید؟

می بینی خرمگس جان؟ نمی فهمند... چرا باید بروم بگویم نفس کشیدن سخت است به این جماعت کور جماع گر گشنه!

...!

DON'T LEAVE ME NOW

goorkan-e-divane — Wed, 28 Oct 2009 20:25:18 GMT

Don't leave me now
Leave me out in the pouring rain
With my back against the wall
Don't leave me now
Don't leave me now
Leave me out with nowhere to go

as the shadows start to fall
Don't leave me now
Don't leave me now
Leave me out on this lonely road
As the wind begins to howl
Don't leave me now
Don't leave me now
All alone on this darkest night
Feeling old and cold and grey
Don't leave me now

Don't leave me now
Leave me holding an empty heart
As the curtain starts to fall
Don't leave me now
Don't leave me now
All alone in this crazy world
When I'm old and cold and grey and time is gone

supertramp

"famous last words"

1982

پ.ن1: میخواستم عکس روی جلد آلبوم رو هم بذارم سرعت اینترنتم زیاد بالا بود نشد. خواستید اسم آلبوم رو سرچ بزنید میبینیدش.

...!

ها؟

goorkan-e-divane — Sat, 03 Oct 2009 08:53:18 GMT

آیا می شود فراموش کرد بی آنکه نیاز به یاد آوری داشته باشیم؟ پس فراموشی چیست؟ آیا فعلیست خودآگاه همچون واکنشی که ما در برابر رنج ودرد بروز می دهیم و یا عملی ناخودآگاه که ما از ماهیتش بی اطلاعیم؟

حتی نمیدانیم فراموشی واقعا وجود دارد یا این خاطران که میگوئیم فراموش کرده ایم تنها در زیر لایه های پنهان ذهن ما پنهان شده و نفس می کشند.

فراموشی به راستی چیست؟ آیا می توان خود فراموش کردن را فراموش کرد؟ در آن صورت دیگر هیچ چیز در ذهن آدمی نمی ماند.

پ.ن۱: ما به هست آلوده ایم ای دوست!

پ.ن۲: تلخ ... تلخ... همین یک کلام بس برای حال من!

پ.ن۳: در حال تصمیم گیری!

...!

به امیر که یادش ...

goorkan-e-divane — Sun, 20 Sep 2009 01:19:18 GMT

سترون

به پائیز و امیر مهدوی

که دیریست دلتنگشانم

ابرها را من آنگاه دوست می دارم

که آبستن اشک

بغضشان را فرو می بلعند

از همیشه تاریک ترند

از همیشه غمگین تر

این ابرها

...!

آی باحالن اینا!

goorkan-e-divane — Tue, 15 Sep 2009 12:30:18 GMT

Terrible
the Tiger Lilies

On Mondays murder children, little girls and boys
I put my hands around their throats till they don't make a noise
Tuesdays torture animals, pluck off small birds wings
Watch them as they bleed to death, then they don't sing
Wednesdays I defecate on the priest's front door
If the priest he does complain, I just do it some more
Thursdays I Molotov the local orphans home
Love those little orphans, charred down to the bone

I'm terrible, terrible, shouldn't be allowed
To sing my songs of filth to a decent crowd

On Fridays sodomize tender virgin nuns
Tie them up, Lear at them, and then I have my fun
Saturdays I stand and sing my sad, sad, sick, sick songs
To anyone who listen, who in the head is wrong
Sundays, Sundays, the day I love the best
Rape, murder, pillage while other people rest

I'm terrible, terrible, shouldn't be allowed
To sing my songs of filth to a decent crowd
I'm terrible, terrible, shouldn't be allowed
But when I do offend someone it makes me feel so proud

پ.ن۱: آی هو ناسینگ تو سی

پ.ن۲: خ.ا.ر اینترنت این مملکت و گ.ا.ئ.ی.د.م که تا می خوای یه عکس آپلود کنی ن.ن.ت و میاره جلو چشات. ک.س. ک.ش.ا بلاگم و که فیلتر کردن اینم ازم دریغ می کنن.شمر با امام حسین همچین کاری نکرد بابا.

پ.ن۳:اون بالا یه جای خالی هست یه عکس از تایگر لیلیز به دلخواه اونجا بذارید واسه خودتون.

...!

زندگی

goorkan-e-divane — Tue, 08 Sep 2009 15:40:46 GMT

تنها می میریم و تنها زندگی می کنیم...به نظرم

چیز خرد و کوچکی ست [زندگی]، بیهوده ترین

چیز.

برنار ماری کولتز

...!

گاوخونی

goorkan-e-divane — Mon, 07 Sep 2009 04:23:18 GMT

نوشته ای در مورد پدرکشی

پسری که تنها آرزوی زندگیش مرگ پدرش بود!

داستان گاوخونی نوشته جعفر مدرس صادقی جزو معدود داستان های حرفه ای و هزمان بسیار دلنشین در بین میلیون ها داستان غیر حرفه ای و در بین معدود نویسنده های حرفه ای ماست و حتی گاها این داستان یکی از بهترین داستان های خود جعفر مدرس صادقی نیز نام برده شده.

در نگاه اول داستان گاوخونی داستان سر راستی ست. نوشته ای که قصد روایت کردن با استفاده از تکنیک ساختار روایت خطی و جریان سیال ذهن را دارد. در نگاه اول به این داستان قرار نیست اتفاق خاصی بیا فتد ما در شروع داستان با یک دانای کل برخورد می کنیم که راوی داستان نیز هست و همه این خاطرات و رویداد ها را از نقطه نگاه او می بینیم اوست که مارا به درون تمام اتفاقات می کشاند و با خود به تمام این مکانها می برد. ما بدون او به جائی نمی رویم. هر جا در داستان که ما هستیم او نیز حضور دارد. داستان داستان شیرینی به نظر می رسد که گذشته از تمام نمادها و نشانه هائی که در خود دارد برای ساعاتی لذت بسیاری را به ما بخشیده است ولی در بطن لایه های ظاهری این رمان ما با ساختاری بسیار منطقی و پر مفهوم مواجه می شویم.

نکته اول اینکه این نویسنده در این داستان تا حد ممکن از تکنیک روایت در روایت بر حذر بوده. به عمد یا ناخود آگاه نمی دانم. این شیوه داستان سرائی و روایت بی نهایت مستعد استفاده از تکنیک روایت در روایت است. ما تنها بخشی از خاطرات راوی، بخشی از زندگی در جریانش و برشی از نا خود آگاه او (که در رویاهایش متجلی میشود) را مشاهده می کنیم. وقتی که این داستان را باز کنیم و نمادگرایانه به آن نگاهی بیاندازیم به مسائل جالب توجهی بر می خوریم. یکی از این مسائل مسئله پدرکشی این فرد است... سنتی که ایران با آن بیگانه است و در این نوشته قصد پرداختن به این موضوع را داریم (به هیچ وجه قصد ندارم این برداشت را بدهم که ناسیونالیست هستم... حتی نمی خواهم این برداشت را هم بدهم که پدر کشی کار ناشایستی است... تنها درمورد مقوله تاریخی این اتفاق بحث می کنم.) ما در بسیاری از داستان هایمان با قتل نزدیکان برخورد می کنیم. بزرگترین و تراژیک ترین نمونه این اتفاق در ادبیات داستانی ما شاید رزم رستم و سهراب در شاهنامه باشد که سهراب به دست پدر خود با فریبکاری کشته می شود. نمونه های بسیاری را می توان در شاهنامه پیدا کرد که شاهان به دلایل فراوان و مهمترین دلیل ترس از تصاحب زود هنگام تاج و تخت توسط پسری که به زعم آنها ناشایست بوده فرزند کشی می کرده اند ولی ما در سیر اتفاقات داستان شاهنامه آنها را فراموش میکنیم- به طور مثال در مرگ سهراب ما بعد از مرگ فاجعه آمیز او با یک سری تحولات روبرو میشویم تا فردوسی با این سیر ما را آماده کند که کم کم مرگ سهراب را به شیوه ای آرام فراموش کنیم و به ادامه داستان گوش دهیم ولی در مرگ مرداس که به دست پسرش ضحاک کشته میشود ما تا به انتهای داستان در ذهن خود مرور می کنیم و با تاکیدی بسیار زیاد ما را بر آن می دارد که کشتن پدر گناه بزرگیست. ما میتوانیم رستم را ببخشیم لیکن ضحاک هرگز لایق ترحم و بخشیدن نیست رستمی که فرزند خود را کشته پهلوانی بزرگ و ستایش شده و ناجی ایران است لیکن ضحاک که پدر خود را در چاه انداخته بسیار شاه پست و همدست اهرمن بوده است و نباید بخشیده شود زیرا که گناهی بسیار بزرگ مرتکب شده است-:

پسر کو ندارد نشان از پدر

تو بیگانه خوانش نخوانش پسر

در حقیقت شرق و غرب در سنتهائی با هم به تقابل بر می خیزند که نمونه آن پدرکشی و پسر کشی ست. میزان نمونه های پدر کشی در ادبیات باستانی و کلاسیک غرب با میزان پسرکشی در ادبیات کلاسیک و باستانی شرق این موضوع را به روشنی برای ما بسط خواهد داد و این شیوه ایست که بسیار ریشه در سنتهای ما و در کهن الگو های (Archetype) ما دارد که در این مقال نمی گنجد.

به هر صورت مرگ پدر در این داستان با اتفاقات بسیاری مرتبط می باشد که یکی از آنها آینده نویسنده کتاب است. در ساختار های نمادین روانشناسی دریا نماد زندگی تا مرگ است و جعفر مدرس صادقی به خوبی از این عنصر در داستان گاوخونی استفاده کرده است. پدر و مادر راوی انسانهایی عادی هستند. پدر پدرش خیاط بوده و پدرش نیز خیاط شده است در جائی میگوید شاید چون پدرش بهترین خیاط شهر بوده مادرش با پدرش ازدواج می کند. پدر مانند گذشته مشتری ندارد و مادر این را نمی داند ولی راوی این را میداند و این نکته ای کلیدی در شکل گیری تفکرات این کودک است. کودکی که میترسد سرنوشتش خیاط شدن باشد با این که می داند پدرش روزی بهترین خیاط این شهر بوده و می بیند که پدرش اکنون مشتری زیادی ندارد ولی به مادر هیچ نمی گوید و حتی از خیاط بودن هم دست نمی کشد. در ابزوردترین وضعیتش به یک تکرار سیزیف وار تن در داده و در یک دایره پوچ ادامه میدهد این مرد در رودخانه آب تنی میکند و این کار را دوست دارد. این مرد معنایی برای زندگی خود ندارد که ادامه بدهد ولی ادامه می دهد بدون آنکه بداند چرا ادامه می دهد و راوی که کودک این مرد باشد نمی خواهد به این وضعیت گرفتار شود کما اینکه ما مثلهای بسیاری در مورد مناسبات پدران و فرزندان داریم به طور مثال: هر پسر سنگیست بر گور پدرش. پدرش در رودخانه شنا میکند... رود نمادی از زندگی در جریان است. پدرش در رودخانه ای شنا میکند که پایان آن باتلاق است و پدر این را می داند و حتی در جائی به پسر می گوید:

"همه زندگی ما تو این باتلاقه. هست و نیست ما، دار و ندار ما، ریخته این تو. همه آب هایی که به تن ما مالیده رفته این تو. اون وقت تو می گی بر گردیم؟ گفت خب، حالا خود ما هم داریم می ریم این تو- شما هم همینو می خواهید؟"

راوی نمی خواهد وارد این باتلاق بشود. نمی خواهد در این رود شنا کند. نمی خواهد وارد کار خیاطی بشود و در یک جمله نمی خواهد تکراری مضحک از زندگی پدرش بشود. راوی این داستان بر ضد آن زندگی کهنه و تکرار های پوچ و تفکر پوسیده پدر خود شوریده است. شاید بتوانیم وقتی درونی تر به این مسئله بنگریم به رویارویی سنت و مدرنیته برسیم جائی که پسر برای اولین بار روی رودخانه قایق می بیند. زمانی که از مرگ پدر گذشته است و با خود فکر می کند که اگر پدر بود چه میگفت؟ او می داند که پدر در مفهوم سنت، شکست ها و گسست هایی که جریان های نو به وجود می آورند را بر نمی تابد به همین دلیل یه این مسئله اشاره میکند که اگر پدر می دید چه میگفت؟. راوی داستان از زندگی پدر منزجر بوده به همین دلیل هیچگاه با پدر در آب شنا نمی کند و به همین دلیل هیچگاه دوست ندارد همچون پدر خیاط شود و یا همچون پدر زندگی کند. این اتفاق برداشت قدم اول به سمت مدرن شدن است. یکی از تفاوت شیوه های زندگی در غرب و شرق به همین نکته بر می گردد که آنها جسارت کشتن پدر های سنتی خود را داشته اند ولی در شرق پیوند های عاطفی یا خانوادگی آنقدر عمیق بوده که پاره کردن آنها بهای بسیار سنگینی را می طلبیده است کما اینکه می بینم این راوی نیز از بابت این اتفاق بسیار بهای سنگینی را در حال پرداختن است هرچند که وی پدر خود را نکشته ولی این تنها آرزوی زندگی او بوده و او سالها پیش از شهر خود بریده و به شهر دیگری آمده (تهران- شهری مدرن تر!) و هرگاه پدر او را می بیند می گوید تو دیگر پسر سابق نیستی عوض شده ای و قتل پدر در رویا های او از طریق نا خود آگاه وی متجلی می شود و این ریشه در احساسی دارد که میتوان از آن به عنوان وجدان ناخود آگاه که در درونی ترین خود(ego) شخص پنهان است بروز می کند و راوی را آزار می دهد به طوری که نمی تواند از شر آن خلاصی یابد . گذشته از این مرگ-قتل که ذهن او را می آزارد رو در رویی انسان شوریده بر سنتها را با مدرنیته میتوان در حالات این فرد و در گفته هایش مشاهده کرد. بی انگیزگی افسردگی مفرط و اینکه وی میگوید تهران را دوست ندارد ولی این نکته هست که تهران با او کاری ندارد و او هم با تهران همه و همه نشان دهنده گمگشتی این انسان در مواجهه با سیستمی ست که از آن سر در نمی آورد.

واقعا خسته شدم. مطمئن هم هستم که هیچ کس نمیشینه همشو بخونه پس بسه.

پ.ن۱: عکس از فیلم گاوخونی ساخته افخمی.(در موردش حرف زیاد دارم باشه واسه بعد)

...!

انسان آنسان

goorkan-e-divane — Thu, 03 Sep 2009 11:27:34 GMT

درد در نهاد آدميست و رنج سرشت اين حيوان بي نواست

پ.ن۱: می رینم ولی امپایریوم گوش میدم.

پ.ن۲: می میرم ولی همچنان امپایریوم گوش میدم.

پ.ن۳: نه اینکه فن این گروه باشم ولی این مدت بد گیر دادن بهم.

پ.ن۴: گه بگیرن اینجا رو که من وایسادم.

...!

ها؟

goorkan-e-divane — Thu, 03 Sep 2009 04:57:56 GMT

تمام این ها را نمیشود گفت. بس کن.اگر هم بشود گفت آنها نمی فهمند. درد را نمی شود به زبان گنجشک ها ترجمه کرد. آنها نان می خواهند تا نوک بزنند. درد نمی خواهند.

دیوانه هر روز کار خود را می کند. برای گنجشک ها پارچه ای سیاه همراه با یک گل سرخ می گذارد تا شاید بفهمند.

...!